Nico, de rozenstruiken lopen bijna weer uit. Weet je nog, de rozenstruiken die we afgelopen najaar geplant hebben? Nou ja, struiken is een groot woord. Sprietjes waren het nog, gekregen van mijn vader. Met wortels, dus ze konden geplant worden. Maar dat ging niet zomaar. Eerst moest de wal schoongemaakt worden van onkruid. Niet van de makkelijkste soort. Brandnetels en braam stonden er, daar waar de rozenstruiken-to-be moesten komen. We trokken onze werkschoenen aan en stevige kleding en gingen aan het werk. Snoeien en rooien met werkhandschoenen aan, zodat de wal van de droge sloot weer beplantbaar werd.
Weet je dat nog, Nico? Er staat Nico wel iets van bij. Maar het nog weten, dat zit er niet in. We lopen samen naar de plek waar de sprieten gezet zijn. Ze staan er nog en zijn verder beworteld. Nog even en er komen kleine groene blaadjes aan. Hebben wij die stokken gepoot? Nico weet het niet meer, want Nico heeft Alzheimer. Vroege Alzheimer, want hij is nog maar 59. Dat 'vroeg' betekent in de praktijk vooral dat het heel grillig verloopt. Soms is er een goeie dag, waarop er schijnbaar spontaan veel uit de diepte van het geheugen komt. En soms is er een minder goeie dag. Dan is het ook fijn om gewoon ontspannen op het erf te kunnen zijn, zonder al te veel te zeggen. Een beetje rond te lopen en kijken.
Ik zelf herinner me het planten van de rozen nog maar al te goed. Niet vanwege de rozen, maar vanwege Nico. Die aanpakte en meedeed, ook al was in de tuin werken geen dagelijks werk voor hem. Wel was het altijd al een goede manier geweest om te ontspannen en rust in zijn hoofd te krijgen, snoeien en vegen kunnen dat doen met een mens. Doen wat goed voelt, is medicijn voor het geheugen. Dus we snoeiden erop los. Nico stopte zo nu en dan en vroeg zich hardop af of hij het wel goed deed. Zich erg bewust was van zijn afnemende geheugen en de Alzheimer die vooral ook zijn taalvermogen aantastte. Toch begreep ik heel goed uit de bijzonder gekozen woorden en zinnen die hij gebruikte, wat hij wilde vertellen. Hij vertelde hoe het in zijn voormalige werk onmogelijk was geworden geen rare fouten te maken, waarbij iedereen hem verbaasd aan keek. En hoe fijn het was dat dit hier niet gebeurde.
Het mooiste moment van de dag, zo niet de hele week, brak aan toen alle nieuwe rozenstokken min of meer netjes op een rijtje in de grond stonden. We zetten het gereedschap weg en ik zei, 'Nico dat hebben we toch maar mooi samen voor elkaar'. Waarop Nico met een grijns zei: 'Heb ik vandaag in ieder geval één iemand blij kunnen maken'. Daar gaat het om. Weten wat je blij maakt. En iets betekenen voor een ander doet in alle opzichten veel.
En iedere keer als ik langs de nog kale sprieten wandel met de honden, denk ik aan dat moment. En realiseer ik me dat dit is hoe het zou mogen zijn voor veel meer mensen. Niet problematiseren en medicaliseren van de problemen. Persoonlijk aandacht voor welzijn, als randvoorwaarde om veel meer te kunnen dan je had gedacht. Het gaat om #wat-er-nog-wel-kan, de kracht van ons erf. En jezelf en een ander daar blij mee kunnen maken. Vandaag was een goeie dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten